 |
| illustration by hitesh panchal |
धक-धक, धक-धक, येतो स्पंदनांचा आवाज,
आहेस माझ्या मनात तू, म्हणे हे प्रत्येक श्वास.
कसे म्हणावे, बोलावे, सांगावे तुझ्याशी,
की आहे आता प्रत्येक क्षणात फक्त तुझाच आभास.
लिहितो ही चार ओळी, तूझ्या आठवणीत,
कारण व्यक्त करता येणार नाही, माझें दुःख क्षणोक्षणी.
जिथे माझं तर्क म्हणतं, येणं आहे तुझे अशक्य,
तीकडेच हृदय हट्ट ठेवते, एक आणखी प्रयत्न ते करू शक्त शक्य.
कसे दाखवु तुला हे सर्व जखमा हिरवी,
समजु शकणार का तू, आहे मी किति धिरवी.
कळणार ज्या क्षणी तुला हे, तू भरपूर रडशील,
मला भेटण्या च्या हट्टा वर तु नक्कीच अडशिल.
पण त्या वेळीही अश्रु वहाऊ नकोस प्रीये,
कारण नेहमी आहे मी तुझ्या कडे.
नेहमी येइल तुझे अश्रु पुसायला, मी या बंधनात,
कारण सहजपणे मी नेहमी रहातो तुझ्या स्पंदनात...
-'पंची' पांचाळ हितेश.
आहेस माझ्या मनात तू, म्हणे हे प्रत्येक श्वास.
कसे म्हणावे, बोलावे, सांगावे तुझ्याशी,
की आहे आता प्रत्येक क्षणात फक्त तुझाच आभास.
लिहितो ही चार ओळी, तूझ्या आठवणीत,
कारण व्यक्त करता येणार नाही, माझें दुःख क्षणोक्षणी.
जिथे माझं तर्क म्हणतं, येणं आहे तुझे अशक्य,
तीकडेच हृदय हट्ट ठेवते, एक आणखी प्रयत्न ते करू शक्त शक्य.
कसे दाखवु तुला हे सर्व जखमा हिरवी,
समजु शकणार का तू, आहे मी किति धिरवी.
कळणार ज्या क्षणी तुला हे, तू भरपूर रडशील,
मला भेटण्या च्या हट्टा वर तु नक्कीच अडशिल.
पण त्या वेळीही अश्रु वहाऊ नकोस प्रीये,
कारण नेहमी आहे मी तुझ्या कडे.
नेहमी येइल तुझे अश्रु पुसायला, मी या बंधनात,
कारण सहजपणे मी नेहमी रहातो तुझ्या स्पंदनात...
-'पंची' पांचाळ हितेश.
