 |
| illustration by Hitesh Panchal |
बदलणार माझं संसार, कारण तझा सुरू होइल नवा काळ.
हृदयाचा भाग आहेस, ज्याचा नाही कोणता पर्याय,
हाताने नव्हे मनाने वाढवले तुला, तुझे प्रेम हीच माझी खरी आय.
जेव्हा खेळून-खेळून यायची घरी दमुन,
तुला स्वताःच्या हाताने घास भरायची मी थांबून.
शाळाला जाताना बालपणी, जेव्हा तू रडायची,
कसे वीसरू, कशी तेव्हा तु गोड खायला अडायची.
बघताच बघता कशी तु रांगत रांगत मोठी झाली
बाबा आणि माझ्या मनात तुझी काळजी वाढली.
हळूच कशी तू एवढी समजूतदार झालीस,
कर्तव्य हाती घेऊन, घरी सूखः घेऊन आलीस.
मुलगी असताना पण आम्हाला प्रेमाचे अनेक अनुभव तू दिले,
एका लेकरूचे आई असण्याचे स्वाभिमान होऊन गेले.
जाशील आज लक्ष्मी बनून तू दुसराच्या अंगणी,
सूखः दे त्यान्नाही, हीच माझी मागणी.
जैसे चकोर रात्रीच्या काळोखात चंद्राला शोधते वनात,
राहणार का तुझी आई, या पुढं तुझ्या मनात?
आज वर्षांच्या थांबलेल्या अश्रुंना वाहू दे ग बाळ,
कारण या परिस्थीतीत कोणीही समजणार नाही मायलेकि चा हा प्रेमजाळ...
-'पंची' पांचाळ हितेश.
